-->

Nav weergave zoeken

Navigatie

Zoeken

Going to America

Met deze titel is feitelijk in drie woorden uitgelegd hoe wij er toe gekomen zijn te gaan bowlen.
Een bezoek aan New York, het moest er dan eindelijk maar eens van komen.
Gedrieën vanuit Düsseldorf vertrokken en indien U nu aanneemt een gezellig vakantie verhaal met foto’s voorgeschoteld te krijgen, moet ik de lezer teleurstellen.
(Zeer) geruime tijd geleden is mij de twijfelachtige eer te beurt gevallen om “de Pen” doorgeschoven te krijgen van Eric en alhoewel verteld wordt dat niemand daarop snel een vervolg verzorgt, is in ieder geval één record gebroken, namelijk dat van “de langste vertraging” en dat moet eigenlijk ook zo maar blijven.

Maar terug naar het verhaal dat een uitleg moet vormen voor de vraag hoe wij voor het bowlen “gevallen” zijn.
Vanaf Düsseldorf naar La Guardia en van daar met limoservice, al sightsee-end naar ons hotel aan Columbus Circle. U begrijpt, een Long and Winding Road, maar zonder op het Beaten Path terecht te komen.
Voor de elf dagen die wij in New York zouden verblijven was een schema opgesteld, dat zacht uitgedrukt redelijk strak mag worden genoemd. Naast een lijst van musea, bezienswaardigheden als Turnpike en Wall Street, was er ook ruimte ingepland voor een heli vlucht en shows op Broadway met als sluitstuk natuurlijk ook wat shopping in bijvoorbeeld Bourbon Street en Stone Street.
De drukke en gezellige dagen eindigden steevast in Central Park, waar een zomeravondcompetitie honkbal voor bedrijven werd gespeeld, om tenslotte na een gezellige borrel, ons bed op te zoeken.
Geheel volgens Amerikaans gebruik stond dan steeds de televisie aan, waarbij tijdens het zappen, ook een heuse bowlingzender werd gevonden. Bowlingevents op de Sunset Strip en Turnpike, bowlers in shorts en met zonnebrillen op, vulden 24/7 deze zender.
Ewout vroeg zich vervolgens af of deze sport in Nederland op dezelfde wijze werd beleefd. Het antwoord daarop bleven we hem schuldig, maar we wisten wel waar de bowling zich in Eindhoven bevindt.
Natuurlijk hebben we wel eens gebowld, maar dat was, zoals dat nu heet, “als recreanten” of zoals velen zeggen, met een biertje en bitterballen er bij.
Maar de afspraak werd gemaakt. We gaan een keer bowlen zodra we terug zijn in Nederland.
Onze eigen ervaringen stamden nog uit de tijd dat de score handmatig moest worden genoteerd, maar de pins werden toen ook al automatisch opgezet!

Na terugkeer in Eindhoven een baan gereserveerd en op weg gegaan naar de Vijfkamplaan.
Daar bleek al snel dat, zoals zo vaak, praktijk en theorie (TV voorbeeld) aanzienlijk van elkaar verschillen. Alhoewel er naast ons een paar jonge mannen ons TV voorbeeld al wel dicht benaderden. Bij navraag bleek dat je inderdaad bowling les kon krijgen en dat er ook meerdere bowlingverenigingen waren.
Eenmaal het echte voorbeeld te hebben gezien vormde aanleiding om eens op zoek te gaan naar die bowlinginstructeur, die bij navraag een vrouw bleek te zijn, Betsie van Oudheusden. En daarmee is het “fout gegaan”!
We hadden beter op de boardwalk kunnen blijven en niet “midden op de weg” gaan lopen. Daar loop je namelijk het minste risico. Na onze eerste les volgden er vele meer, vaste avond, iedere keer iets meer en af en toe eens invallen bij een league. Maar het bezielende fanatisme van Betsie vroeg om meer. Daar waar de meer ervaren bowlers blijkbaar veelal al “eigenstudie” hebben moeten doen om zichzelf zo de kneepjes van de sport eigen te maken.
Ewout werd lid van de EBV jeugd en de Bowling’s Cool en heeft deelgenomen aan competities en toernooien, maar miste de fysieke uitputting. Inmiddels is hij gestopt en fitness-te en rugbyde hij vele avonden in de week.
Wij zijn gestart op de donderdag, om op dit moment deel te nemen aan de leagues op maandag en vrijdag.
Alhoewel de kans op een Perfect Game met het lessen en spelen wel aanzienlijk gestegen zijn, zal de kans daarop veel meer overeenkomsten vertonen met de Lotto en Staatsloterij.
Ewout heeft inmiddels gekozen voor zijn sport, rugby, waar zijn huidige postuur ook beter voor geëigend is dan voor het bowlen. En zoals hij zegt na afloop van een training of wedstrijd ben ik ook echt moe.

“De Pen”, een traditie die wordt doorgegeven, echter eigenlijk alleen leuk voor degenen die het ook op prijs stellen om een verhaaltje te schrijven respectievelijk daarvoor de gave hebben.
Beide elementen waren en zijn bij mij afwezig.
Reden om de pen niet door te geven, maar te vragen wie van de lezers het leuk vindt om de pen te ontvangen.

Karel Verhagen

 

Dus, vindt je 't leuk om jouw bowling verhaal te delen met ons? Stuur  dan 'n Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..

Aanvullende gegevens