-->

Nav weergave zoeken

Navigatie

Zoeken

De lezers van het/de EBeetje die mij kennen weten dat Frans mijn moedertaal is, Engels mijn tweede taal, Nerderlands mijn derde en Brabants de vierde.
 
U bent gewaarschuwd! Ik kwam in aanraking met bowling toen ik in Frankrijk met de United States Air Force samen werkte in 1952. De Yanks hadden in de buurt van Fontainebleau 2 banen aangelegd.


Het resetten van de pins werd door 'pinboys' verzorgd - een levensgevaarlijk job voor 25 dollarcent per persoon per game. Na vele omzwervingen in Europa kwamen Denise, de kids en ik naar Philipsland als technische tolk-vertaler engels-frans.
 
Dat was even wennen aan sponsbrood en torenhoge belastingen!
 
Kort na de opening van de Eindhovense Bowling zijn wij er een paar games gaan gooien en mevrouw Buisman vroeg ons of wij in haar team wilden komen spelen.
 
Dit/dat team droeg terecht een franse naam 'Décombres' (= puinhoop)!
 
Will Siech was toen de absolute Mega-ster met een gemiddeld waaraan wij konden alleen maar dromen (boven150).
 
In die tijd kreeg men een badge voor o.a. 175 game, 500 serie, etc. Wie een 600 serie had gegooid werd in heel Europa met respect aangekeken.
 
Wij zijn dan begonnen met toernooien te spelen eerst in de vijf Nederlandse bowlinghuizen en daarna in de buurlanden.
 
Na een paar jaar hadden wij een grote kist vol met bekers en medailles. In de beginjaren van de Nationale League werd ons team (Bannister), onder de expert coaching van Jules Heere, vice-kampioen van Nederland.
 
De leagues waren toen zeer gezellig. Bijna iedereen bleef even doorzakken in de kelder-bar gedeelte waar nu de Blauwe Lotus ligt.
 
Was het beter dan/als nu? Misschien niet, het was alleen maar anders. Alleen de banen waren in beter conditie.
 
Het heeft wel een aantal jaren geduurd voordat de oude garde door de jonge leeuwen werd overgespoeld. Wij hebben in Eindhoven veel talent zowel op de banen als bij de diverse organisaties. Ik wens ze veel succes in alle opzichten.
 
Deze tekst is door niemand gecorrigeerd zodat jullie kunnen lachen met mijn franse prosa in mijn kromme Nederlands vertaald.
 
Voordat ik de fakkel aan de volgende slachtoffer doorgeef, wil ik graag de Sorry voor Will Siech, de v.d. Boogaart's, de v.d. Linden's en de andere vedetten, maar voor mij gaat de titel naar Toon Bastiaans.
 
Hij weet het zelf niet, maar hij is volgens mij de beste bowler-persoon van alle. Hij heeft geen flauw idee wat zijn droge banen, hoekballen, reactive coverstock, inserts, buitenlijn, flare, enz.
 
Voor hem is bowling een erg simpel spel: daar staan 10 pins en die moeten om. "That's all there is to it" zegt hij op z'n Brabants!
 
Toon is de meest(e) collegiaal(e) sport-mens die/dat ik ken. Altijd hulpzaam, bescheiden, nooit zeuren en jarenlang een constant hoog gemiddeld.
 
Nu ben ik aan het einde van deze 'bloed en tranen' exercitie en ik geef graag de/het pen aan een echte schrijver : Julesje Heere.
 
Denise et moi adressons à chacun de vous nos très amicales salutations.
 
Jimmy Hannard

Aanvullende gegevens